Als een seizoen ten einde loopt, moet er altijd afscheid worden genomen. Afgelopen weekend waren er op Monza een paar relevante afscheidsmomenten toen de campagne van het World Endurance Championship 2026 werd afgesloten. We namen afscheid van Mike Conway, Alpine en, zeer waarschijnlijk, Sébastien Bourdais als vooraanstaand sportscar-coureur die voor zeges vooraan op de grid strijdt. Het jammerlijke is dat er niet voor alle drie een sprookjesachtig einde kon komen; dat was eigenlijk niet mogelijk, aangezien er maar één winnaar kan zijn.
De kansen van Conway en teamgenoten Kamui Kobayashi en Nyck de Vries om Sébastien Buemi, Brendon Hartley en Ryo Hirakawa in de andere Toyota nog voorbij te gaan en de WEC-wereldtitel bij de coureurs te pakken waren gezien de cijfers altijd klein. Daarmee bedoel ik de achterstand van 17 punten in het klassement bij het ingaan van de kampioenschapsfinale en de cijfers in de Balance of Performance-tabel. We weten natuurlijk niet wat die waren, maar Toyota gaf toe dat het in Italië geen kanshebber zou zijn, behalve bij een of andere enorme strategische roof à la Fuji.
Het voelde wat oneerlijk tegenover Conway dat de #7 Toyota TR010 HYBRID Le Mans Hypercar, terwijl hij afscheid nam als professioneel coureur, om de kleinere ereplaatsen vocht. Het was geen passend einde van een schitterende carrière, en waarschijnlijk ook niet wat hij zich had voorgesteld of waarop hij had gehoopt.
Alpine kon in zijn laatste race van het WEC-programma tenminste om de overwinning vechten. Op een andere dag hadden Jules Gounon en Victor Martins de zege kunnen pakken in de A424 LMDh van het Franse merk. Nog een overwinning voor een fabrikant die deel uitmaakt van de moderne endurance-scene sinds Signatech-baas Philippe Sinault het Renault-merk in 2013 overhaalde om zijn naam te verbinden aan zijn LMP2-programma in de European Le Mans Series zou mij goed hebben gedaan.
Ik heb altijd een zwak gehad voor Alpine, niet in de laatste plaats omdat ik eind 1977 een wekelijks autosportblad ontdekte dat Autosport heette. Le Mans ’78 was dus de eerste editie van de race, het evenement dat het middelpunt van mijn professionele leven zou worden, die ik nauwgezet volgde en waarover ik uitgebreid las. Alpine is zich gelukkig bewust gebleven van zijn rijke historie in de enduranceracerij: de Alpine-Renault A442B Groep 6-auto die dat jaar met Didier Pironi en Jean-Pierre Jaussaud zegevierde, stond op Monza tentoongesteld toen het merk zijn afscheid nam.
Het mocht niet zo zijn voor Alpine en de belangrijkste reden daarvoor was Bourdais. Hij wist de leiding vast te houden in de Jota Cadillac V-Series.R LMDh die hij deelde met Jack Aitken en Earl Bamber, ondanks stevige druk van Martins halverwege de race. Zonder eerder dat weekend op een droge baan te hebben gereden, moest Bourdais de Caddy op slicks onder de knie krijgen terwijl hij een coureur van zich afhield die al een stint achter het stuur van zijn auto had gezeten. Martins suggereerde achteraf dat de race op dat moment in wezen verloren ging voor Alpine.
Alpine bowed out of the Hypercar ranks with a narrow defeat - but was still able to pay homage to its history
Bourdais bewees op zijn oude dag opnieuw dat hij het nog altijd in zich heeft. Het is pas drie jaar geleden dat hij de Autosport Top 50 haalde dankzij een fenomenale prestatie voor Caddy op Le Mans - die verdiende meer dan de vierde plaats waarop zijn Ganassi-inschrijving eindigde. Maar de tijd staat niet stil, dat weten we allemaal, Bourdais inbegrepen. Hij draait al heel lang mee (meerdere keren rond het blok, zou je kunnen zeggen), weet hoe de vork in de steel zit en heeft altijd gezegd waar het op stond.
Met 47 jaar wist hij heel goed dat hij geen optie voor de lange termijn was. Het was moeilijk voor hem om zich een nieuw contract voor te stellen op een moment dat Cadillac de overlap tussen zijn programma’s in het WEC en het IMSA SportsCar Championship wilde vergroten. Nadat hij en zijn teamgenoten dit jaar op Le Mans een echte kans op de zege verloren door het falen van wat hij een “onderdeel van twee dollar” noemde, speculeerde hij openlijk over de vraag of dat zijn laatste kans was geweest om zijn thuisrace te winnen. Hij geeft toe dat, aan het einde van een traject met Cadillac dat in 2020 begon toen hij tekende om voor JDC-Miller MotorSports met de DPi-V.R Daytona Prototype international in IMSA te racen, zijn kansen klein zijn om nog een fabrieksdeal te bemachtigen, hetzij in Hypercar in het WEC, hetzij in GTP in de Noord-Amerikaanse serie.
De deal met JDC-Miller was het begin van een nieuw hoofdstuk voor Bourdais nadat hij een punt zette achter een carrière in de Amerikaanse formulewagens die een kwartet Champ Car-titels met Newman/Haas en zes racezeges in de IndyCar omvatte. Hij had altijd in sportscars gereden, zoals te verwachten valt van een zoon van Le Mans die werd geboren in de kraamkliniek naast Tertre Rouge, maar hij was nooit fulltime actief. Hij had altijd een carrière in eenzitters lopen, eerst in de juniorenklassen tot en met een kampioenswinnende campagne in Formule 3000 in 2002, daarna in Noord-Amerika met een korte omweg naar de Formule 1 bij Toro Rosso gedurende anderhalf seizoen in 2008-09.
Die passie is onverminderd, ook al is het waarschijnlijk voorbij voor Bourdais op het hoogste niveau. Hij wil volgend jaar in een of andere sportscar blijven rijden (en laten we niet vergeten dat hij altijd een beetje een allrounder is geweest), al geeft hij toe dat de mogelijkheden beperkt zijn als platinum-gewaardeerde coureur van eind veertig
Bourdais maakte in 1999 als 20-jarige in de Formule 3 zijn endurancedebuut op Le Mans. Hij sloot zich aan bij Larbre Competition om met een Porsche 911 GT2 te racen, en elk jaar op één na tot het einde van zijn eenzittercarrière wist hij zijn kont in een sportscar van een bepaald type te krijgen, en vaak zelfs in meerdere typen. De uitzondering was, niet verrassend, zijn volledige seizoen in de F1 in ’08.
Gezien vooral zijn successen in Champ Car is het makkelijk om zijn prestaties in sportscars over het hoofd te zien. Zijn totaal aan algemene zeges omvat één overwinning in de 24 uur van Daytona, telkens twee in de Amerikaanse enduranceraces 12 uur van Sebring en Petit Le Mans, en ook een zege in de 24 uur van Spa in het tweede jaar nadat die race weer een sportscar-evenement was geworden (in het eerste jaar werd hij tweede). Er waren vier zeges met Peugeots 908 LMP1’s in de Le Mans Series en Intercontinental Le Mans Cup, in totaal 10 algemene triomfen in IMSA en daarvoor één in Grand-Am. Ook mogen we een paar overwinningen in het FIA Sportscar Championship bijna een kwart eeuw geleden niet vergeten.
Wat echter op zijn cv ontbreekt, is een overwinning op Le Mans. Hij boekte in 2016 met Ganassi in de Ford GT een klassezege in GTE Pro, maar het lijkt erop dat hij genoegen zal moeten nemen met drie tweede plaatsen in het algemeen klassement, allemaal behaald in 908’s. Daaronder valt de net niet van 2011, toen de auto die hij deelde met Simon Pagenaud en Pedro Lamy iets minder dan 14 seconden tekortkwam in een van de beste edities van de Franse klassieker. Hij had in 2009 ook heel goed kunnen winnen als Peugeot niet belachelijk vroeg teamorders had ingeroepen en de mislukkingen van de voorgaande twee jaar definitief achter zich had moeten laten.
Bourdais, far right, has three runner-up finishes at Le Mans - and one GTE Pro class win - but it looks likely he'll never be able take an overall victory
Bourdais’ enthousiasme voor sportscar-racen bleef gedurende zijn hele carrière groot. Hij reed zelfs op Le Mans tijdens zijn tweede jaar in de F1, al had dat wel iets te maken met het feit dat hij verwachtte door Toro Rosso voor ’09 aan de kant te worden gezet. Een zeldzaamheid, toen en nu: hij kwam daar als eerste actieve F1-coureur deze eeuw aan de start, vóór Nico Hulkenberg en Fernando Alonso.
Die passie is onverminderd, ook al is het waarschijnlijk voorbij voor Bourdais op het hoogste niveau. Hij wil volgend jaar in een of andere sportscar blijven rijden (en laten we niet vergeten dat hij altijd een beetje een allrounder is geweest), al geeft hij toe dat de mogelijkheden beperkt zijn als platina-gewaardeerde coureur van eind veertig. Hij lijkt vrede te hebben met het feit dat die ongrijpbare algemene zege op Le Mans er niet is gekomen, maar wil graag blijven doen waar hij van houdt, of dat nu in LMP2, GT3 of wat dan ook is. Hij zegt dat hij gewoon deel wil uitmaken van een team dat in hem gelooft.
Als het voor Bourdais op het hoogste niveau voorbij is, dan krijgen we op een dag van afscheid toch ons sprookje op Monza. Niemand zou hem die ene laatste grote zege moeten misgunnen.
Bourdais ends what is likely to be his last top class WEC race on a high
Nhận xét
Đăng nhận xét